Motorklepscharnierhouder

De motorklepscharnierhouder is aan de beurt. Deze was al ontzet, maar door de kantelbrug is hij nog meer beschadigd.

 

Het hele voorgedeelte is er nu afgeslepen. Het bovendeel heb ik laten zitten. Dit kost me te veel tijd om ook dat allemaal in de plaat te kloppen en het ziet er nog heel acceptabel uit. De uitsparing voor de motorklep scharnieren is denk ik geen probleem. De werking van het in te stellen bevestigingsplaatje is verrassend simpel. Omdat er in het plaatje met twee gaten zijn geperst zijn er randen ontstaan. Hierin is schroefdraad gemaakt. De randjes zorgen er voor dat er ruimte is om af te stellen en dat de plaatjes er niet uitvallen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Er moest een matrijs worden gemaakt om de uitsparing voor de motorklepscharnieren in te kunnen bevestigen. Na wat experimenteren met proefplaatjes werd het duidelijk hoe de plaat in de matrijs moest worden geklemd.

De donkere plaatjes zijn vooraf gegloeid maar ook per ongeluk verkeerd om doorgedrukt. Test geslaagd maar het product is niet te gebruiken zullen we maar zeggen.

 

 

 

De originele “moertjes” komen weer in de nieuwe scharnierhouder. Het is niet zo zinvol om hier ook nog een matrijsje voor te gaan maken. Ze zien er nog goed uit en dus prima voor hergebruik. Omdat ik de achterklep er niet bij had en alleen de maten van de uitsparingen op de schets heb gezet is er een verschil van bijna twee millimeter. Het is wel goed maar de stel mogelijkheden worden hierdoor iets minder. Volgende week ga ik een nieuwe maken om dit probleempje op te lossen. Dan neem ik de achterklep natuurlijk wel mee. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het nieuwe balkje is klaar. Om het allemaal goed strak te maken is het gemakkelijker om twee plaatdelen vlak tegen elkaar te lassen    (T-las) dan precies op de hoek. (buitenhoek-las)

Na een dagje passen en meten is de scharnierhouder klaar om erin gelast te worden. De platen zijn schoon. Aan de onderkant van de motorklepscharnierhouder heb ik de gaten voor het proplassen erin geponst. Dit gaat een stuk makkelijker dan boren. De afstand tot de kant kan worden ingesteld zodat het er na het lassen netjes uitziet. Voor het lassen zijn de platen nogal slap. Maar na het lassen is het een stevige koker geworden.

 

 

Dit kent iedereen natuurlijk wel. Je ziet een deukje waar je geen plamuur in wilt stoppen. Je bent toch aan het lassen dus even opvullen. En als je op de knop drukt ben je een gat in de plaat rijker. De spanning kan niet lager en toch blijft het gat maar groeien. Heel voorzichtig druppel voor druppel dichtlassen maar. Eerst een dikker stukje maken en dat langzaam opbouwen. Met het resultaat ben ik best tevreden.

 

 

 

It's Leksanized...